یکی از تجربه‌های رایج در مهاجرت این است که آدم‌های زیادی می‌شناسی، اما رابطه‌ی عمیق کمی شکل می‌گیرد. دلیلش این است که رابطه‌ی واقعی معمولا خودبه‌خود ساخته نمی‌شود. در واقع کمی آگاهی و کمی شجاعت لازم دارد. بیایید بررسی کنیم برای ساختن یک رابطه واقعی چه کارهایی باید انجام دهید:

حضور واقعی داشته باش

اولین قدم ساده‌تر از چیزی است که فکر می‌کنیم. وقتی با کسی حرف می‌زنی، واقعا حضور داشته باش.

خیلی وقت‌ها ذهن ما جای دیگری است. ممکن است نگران کار، درس، آینده یا حتی این‌که طرف مقابل درباره‌ی ما چه فکری می‌کند باشیم. اما رابطه زمانی شکل می‌گیرد که آدم مقابل حس کند واقعا دیده و شنیده می‌شود. گاهی یک گفت‌وگوی کوتاه صادقانه می‌تواند بیشتر از ده‌ها گفت‌وگوی سطحی اثر بگذارد.

آسیب‌پذیری سنجیده داشته باش

خیلی‌ها فکر می‌کنند اگر از همان اول آشنایی سفره دلشان را باز کنند و همه ترس‌ها و زخم‌هایشان را نشان دهند، زودتر صمیمی می‌شوند. اما واقعیت این است که صمیمیت واقعی، آسیب‌پذیری سنجیده می‌خواهد. همان‌طور که Brené Brown  در تحقیقاتش به زیبایی نشان داده، آسیب‌پذیری اصلا به معنای ضعف نیست، بلکه درست همان دروازه‌ای است که ما را به ارتباطی عمیق و واقعی می‌رساند.

اما نکته اینجاست: قرار نیست در اولین برخورد، تمام درهای قلبت را چهارطاق باز کنی. مثل کسی که در خانه‌اش را برای غریبه باز نمی‌کند، تو هم اجازه بده اعتماد، پله‌به‌پله شکل بگیرد. وقتی به‌اندازه و سنجیده از احساست می‌گویی و ذره‌ذره لایه‌های درونی‌ات را نشان می‌دهی، هم خودت در امنیت می‌مانی و هم به طرف مقابل فضای کافی می‌دهی تا او هم با شجاعت خودش پیش بیاید.

رابطه به پیگیری نیاز دارد

یکی از تفاوت‌های مهم در خارج از کشور این است که خیلی از رابطه‌ها بدون پیگیری ادامه پیدا نمی‌کنند. ممکن است یک گفت‌وگوی خوب داشته باشی، اما اگر بعد از آن هیچ ارتباطی برقرار نشود، همان آشنایی همان‌جا متوقف می‌شود.

گاهی یک پیام ساده مثل اینکه بگویی از گفت‌وگو با او لذت بردی، یا پیشنهاد بدهی دوباره همدیگر را ببینید، برای ادامه داشتن رابطه کافی است. یادتان باشد این کار نشانه‌ی نیازمندی نیست، نشانه‌ی توجه است.

همه قرار نیست دوست نزدیک شما باشند

نکته‌ی مهم دیگر این است که قرار نیست از هر آشنایی، یک رابطه‌ی عمیق ساخته شود. بعضی آدم‌ها فقط همکار شما باقی می‌مانند. بعضی‌ها آشنای خوش‌صحبتی هستند که گاهی می‌بینیشان و گاهی هم کسی پیدا می‌شود که کم‌کم به یک دوست واقعی تبدیل می‌شود.

وقتی این واقعیت را بپذیری، فشار کمتری روی خودت و دیگران می‌گذاری. آن‌وقت رابطه‌هایی که قرار است عمیق شوند، آرام‌آرام شکل می‌گیرند.

در واقع، رابطه‌های واقعی بیشتر از آن‌که نتیجه‌ی تلاش زیاد باشند، نتیجه‌ی حضور صادقانه، زمان و انتخاب درست آدم‌ها هستند. یک آمار دقیق از سال 2018 در منبع علمی Journal of Social and Personal Relationships وجود دارد که می‌گوید یک دوستی واقعی به طور میانگین 50 ساعت تعامل مشترک نیاز دارد، پس عجله نکن.

وقتی پای رابطه‌ی عاطفی به میان می‌آید، داستان کمی پیچیده‌تر می‌شود. چون در بسیاری از کشورها، شیوه‌ی آشنایی و شروع رابطه با آنچه در ایران عادت داشته‌ایم فرق دارد. در ادامه دقیق‌تر درباره‌ی همین موضوع صحبت می‌کنیم. قبل از بررسی دیتینگ در خارج از کشور، بگویید آسیب‌پذیری نسنجیده داشتید یا نه و چه تاثیری روی زندگی شما داشته.

یکی از تجربه‌های رایج در مهاجرت این است که آدم‌های زیادی می‌شناسی، اما رابطه‌ی عمیق کمی شکل می‌گیرد. اگر می‌خواهی بهتر بفهمی تفاوت دوستی عمیق و رابطه سطحی دقیقا در چیست، باید به نقش زمان، تجربه مشترک، پیگیری و امنیت روانی در شکل‌گیری صمیمیت توجه کنی.